Witamy na stronie
KLUBU KARATE tradycyjnego
" TODOME "
Początki karate sięgają tysiąca lat wstecz.
Bodhidharma, przebywając w Chinach, w klasztorze Shao Lin, nauczał swoich studentów metod osiągania wytrzymałości i siły fizycznej niezbędnych dla zniesienia surowej dyscypliny, która była częścią ich religii. Trening fizyczny zaproponowany przez Bodhidharmę został następnie rozwinięty i udoskonalony, stając się sztuką walki znaną obecnie jako Shao Lin. Sztuka ta trafiła z czasem na Okinawę, gdzie zasymilowała się z miejscowymi formami walki. Władca starożytnej Okinawy, a później władca Kagoshimy, miasta na wysuniętym najdalej na południe cyplu wyspy Kyushu w Japonii, zakazali używania wszelkiej broni, co spowodowało rozwój technik walki przy użyciu "pustej ręki". Ze względu na swe chińskie pochodzenie sztukę tę nazywano karate i zapisywano ideogramami znaczącymi dosłownie "chińską rękę". Znaczenie to zmienił Gichin Funakoshi zmarły w 1957 roku. czytaj więcej
Zamiast ideogramu oznaczającego "chińską" użył on do zapisywania słowa karate ideogramu oznaczającego "pustą" rękę. Funakoshi użył tego ideogramu ze względu na jego filozoficzne konotacje. W buddyźmie zen ideogram kara oznacza "czynienie siebie pustym". Dla mistrza Funakoshiego karate było bowiem nie tylko sztuką walki, ale także szkołą kształtowania charakteru. Pisał, że podobnie jak gładka powierzchnia lustra odbija każdy przedmiot, które się przed nią znajdzie, i jak zaciszna dolina rozbrzmiewa najlżejszym nawet dźwiękiem, tak człowiek studiujący karate musi opróżnić swój umysł ze wszystkich złych i samolubnych myśli, by móc właściwie reagować na wszystko, co może napotkać na swej drodze. Takie właśnie znaczenie posiada w słowie karate ideogram "kara" czyli "pusty".Japońskie społeczeństwo ujrzało karate po raz pierwszy w 1922 roku, kiedy to Funakoshi, będący podówczas nauczycielem w Okinawian Teacher`s College, został poproszony o wykład i pokaz na wystawie tradycyjnych sztuk walki, sponsorowanej przez Ministarstwo Edukacji. Pokaz mistrza wywarł tak wielkie wrażenie, że natychmiast zasypano go prośbami o nauczanie w Tokio. czytaj więcej
W rezultacie Funakoshi nie wrócił już na Okinawę, lecz zaczął nauczać karate na różnych uniwersytetach, a nawet w Kodokanie- kolebce judo. Przełomowym rokiem w historii karate był rok 1936, w którym powstał Shotokan. W 1955 roku powstał Japoński Związek Karate (Japan Karate Association, w skrócie JKA), w którym Funakoshi objął stanowisko głównego instruktora. Początkowo organizacja ta skupiała jedynie kilku członków i garstkę instruktorów, którzy studiowali karate pod okiem sędziwego już mistrza. JKA uzyskał w roku 1958 oficjalną akceptację Ministerstwa Edukacji. W tym samym roku związek zorganizował pierwsze japońskie mistrzostwa karate, które pomogły nadać tej sztuce status sportu wyczynowego. Masatoshi Nakayama "Dynamiczne Karate"
powrót
Urodził się w 1868 roku w Shuri na Okinawie. Pochodził z biednej rodziny, jego ojciec był nałogowym pijakiem. Rodzina prosperowała na granicy ubóstwa, głównie dzięki ciężkiej pracy jego matki. Sam Funakoshi był dzieckiem bardzo chorowitym, co niewątpliwie przysparzało dodatkowych zmartwień matce oraz dziadkom, którzy to głównie się nim opiekowali (dziadek Gifuku Funakoshi był znanym nauczycielem konfucjanizmu, dzięki czemu nieźle mu się powodziło). W szkole młody Funakoshi zaprzyjaźnił się z synem jednego z możnych rodów okinawskich -Azato. Okazało się, że ojciec jego przyjaciela jest wielkim mistrzem karate i istnieje w tajemnicy, nocami możliwość trenowania tejże sztuki. Treningi rozpoczął w 1888 roku, kiedy to również podjął pracę nauczyciela. Początkowo do samych treningów nie przywiązywał zbyt wielkiej uwagi. Jednak po pewnym czasie dostrzegł, że karate ma bardzo pozytywny wpływ na jego zdrowie. czytaj więcej
To i być może atmosfera treningów odbywających się nocami na podwórzu domu Azato sprawiło, że zaczął trenować bardziej intensywnie. Trenował więc wytrwale miesiąc po miesiącu, głownie było to jedno i to samo kata. Czasami nad ranem mistrz pozwalał na nieco łagodniejszą atmosferę i teoretyzował nieco na temat karate. W 1901 roku na Okinawę przyjechał wizytator szkół, któremu pokazano między innymi karate w wykonaniu Funakoshiego. Pokaz zrobił dobre wrażenie a on sam otrzymał propozycję wyjazdu z archipelagu. Odrzucił ją jednak, ważniejsze były treningi. Pokaz ten dał początek długiej drodze nauczyciela, propagatora karate jakim to stał się Funakoshi. W 1904 roku karate wprowadzono oficjalnie do programu nauczania szkół na Okinawie a w 1921 roku wystąpił on nawet przed samym cesarzem Japonii. Również w 1921 roku Funakoshi wyjeżdża do Tokio z pokazami i pomimo planów powrotu na Okinawę pozostaje w stolicy Japonii. Rozpoczyna się kolejny etap w jego życiu, zaczyna nauczać karate w Tokio. czytaj więcej
Przeżywając liczne kłopoty finansowe, mieszkając w bardzo skromnych warunkach wytrwale propaguje, początkowo głównie wśród studentów sztukę walki z Okinawy.W 1922 roku wydaje swoją pierwszą książkę. Sytuacja materialna ulega poprawie a i grono uczniów systematycznie ulega poszerzeniu. Niestety już w następnym roku Tokio nawiedza silne trzęsienie ziemi, ponownie nastaje dla Funakoshiego trudniejszy okres. Ciężko pracując, dzięki społecznym pieniądzom doprowadza w 1936 roku do otwarcia nowego budynku, przeznaczonego specjalnie do treningów karate. Uczniowie w podzięce swemu nauczycielowi nad drzwiami umieścili napis SHOTOKAN, dawny pseudonim literacki Funakoshiego. Funakoshi pozostaje aktywny do ostatnich lat swojego życia, odwiedza liczne sekcje, jeździ na turnieje. Pozostaje wierny swym zasadom, że karate nie jest sztuką agresji. Gdy w wieku lat osiemdziesięciu obezwładnił na ulicy rabusia, wyrzucał sobie zbytnią agresję i sprzeniewierzenie zasadom, które głosił. Zmarł 14 listopada 1957 roku, w wieku 90 lat. Pozostawił po sobie ogromną spuściznę duchową, nacisk jaki kładł na pokojowy aspekt karate a także jego wielka osobowość pozwoliły tej sztuce walki zachować oryginalny kształt aż po dziś dzień. powrót
Kumite jest to walka, w której wykonywane "pustymi rękoma" (nieuzbrojoną dłonią) techniki podstawowe nabierają konkretnego sensu w konfrontacji z rzeczywistym przeciwnikiem. Poprawność i sumienność wykonania technik stanowią podstawę kumite. Niełatwo to sobie uświadomić, zwłaszcza początkującym. Dopiero po pewnym czasie stopniowo przychodzi zrozumienie, że kumite to taki rodzaj walki z przeciwnikiem, który ma na celu służyć wyłącznie własnej ekspresji i samodoskonaleniu. Niezbędne jest zatem podjęcie maksymalnego wysiłku fizycznego i psychicznego który pozwoliłby utrzymać stałą koncentrację w wykonywaniu każdej techniki z odpowiednią sprawnością i siłą. Celem jest uniemożliwienie przeciwnikowi skutecznej reakcji. Zależnie od osiągniętego poziomu zaawansowania walki są prowadzone w rozmaity sposób.czytaj więcej
Rozróżniamy trzy kategorie: podstawową (ustalony dystans i zapowiedziane techniki - kihon ippon kumite), półwolną (dystans dowolny, na pierwszą, zapowiedzianą technikę ataku wykonywaną w ustalonym czasie - jiyu ippon kumite) i wolną (walczący mogą stosować bez zapowiedzi dowolne techniki, zachowując jednak pełną kontrolę nad uderzeniem, tak by nie spowodować obrażeń u przeciwnika - jiyu kumite). Skoro ostatecznym celem karate jest panowanie nad sobą i swoimi emocjami, jasna staje się przyczyna, dla której kumite w kategorii wolnej jest ostatnim stadium treningu w tej formie karate. Starcie z kimś, kto przede wszystkim jest kolegą z dojo, a potem dopiero przeciwnikiem, stanowi wyzwanie, służyć ma wyłącznie podniesieniu ducha walki przy zdecydowanej woli niedopuszczenia do konfrontacji czyli tylko dla zademonstrowania własnej przewagi. Siła i sprawność, w odłączeniu od głębszego celu, któremu powinny służyć, stają się przymiotami pozbawionymi większej wartości. powrót
Instruktor:
Radosław Polowy 1 DANKlub Karate "TODOME"
ul. Łętowskiego 8/4
40-648 Katowice
Masz jakieś pytania? Pisz na adres karate@todome.org
Firma doradcza
NGO Project Pipeline szkolenia darmowe białe certyfikaty efektywność energetyczna Fabex
- Linki
